กางเกงในผมอยู่ไหน?
เขาตื่นขึ้นมาเช้าวันนี้ที่ห้องของฉันแทนที่จะเป็นห้องของเขาเพราะว่าฉันรั้งเขาให้ค้างด้วยอีกวัน
ปัญหาทีเกิดจากการไม่ได้เตรียมตัวมาค้างหลายวันคือกางเกงในหมด ชุดนอกใส่ซ้ำได้ อากาศหนาวเหงื่อไม่ออก
ฉันเลยเสนอว่าฉันจะซักกางเกงในให้ แล้วทำให้แห้งได้โดยไม่ต้องผึ่งแดดและรอนาน เขาเลยวางใจและหลับต่อ
ฉันจัดการเอากางเกงในเขาไปซัก ปั่น และอบแห้ง แต่ลืมเอาขึ้นมาวางไว้ในห้องเพราะมัวแต่ทำอาหารเช้า
เขาตื่นมาทานอาหารเช้าที่ฉันเตรียมไว้ให้ในห้องนอน แล้วเขาก็ลุกไปอาบน้ำ
เขาออกมาจากห้องน้ำแล้วปากเบ๋นิดๆ คิ้วขมวด สายตากึ่งไม่พอใจ และพูดว่า
... ไม่เห็นมีกางเกงในเลย ...
ฉันพูดว่าไม่เอาแล้วบอกเขาให้พูดประโยคที่ต้องการพูดใหม่
เขาทวนประโยคเดิม แต่น้ำเสียงที่นุ่มขึ้นและมีคำว่าครับเพิ่มมาตอนท้าย
ฉันไม่พอใจ ให้เขาพูดอีกหลายรอบ
... ที่รัก ไม่เห็นมีกางเกงในเลยครับ
... กางเกงในผมอยู่ไหนครับ
... ไหนล่ะครับกางเกงในของผม
ฉันก็ยังไม่พอใจ เขาเลยขอโทษทั้งๆที่เขาก็ไม่รู้ว่าเขาพูดผิดตรงไหน
มันพูดได้หลายแบบ หลากอารมณ์และน้ำเสียง แต่สำหรับคนที่ทำนู่นทำนี่ให้ทุกอย่างแล้ว ฉันอยากได้ยินเขาพูดว่า
... ที่รักค้าบบบ ผมขอกางเกงในผมหน่อยค้าบบบ ...
ฉันถามเขาว่า จุดประสงค์ในการถามของเขานั้นคือการถามหากางเกงในใช่ไหม?
เปลี่ยนจากประโยคคำถามเป็นประโยคขอร้องจะฟังรื่นหูกว่านะคะ
เรื่องเล็กๆน้อยๆที่มักทำให้หงุดหงิด เรื่องง่ายๆที่คู่รักมักลืมกระทำ
peaw**
09 มี.ค. 2010 เวลา 00:01 น.